BEETHOVENS ONSTERFELIJKE GELIEFDE

Quasi una fantasia…

Enkele dagen na Beethovens dood vonden enkele vrienden een brief die zorgvuldig verborgen lag in een nachtkastje. Het was een passionele liefdesbrief die Beethoven had geschreven nadat hij op 3 juli 1812 een turbulente nacht had doorgebracht met een vrouw die hij niet bij naam noemde maar die hij enkel als zijn ‘onsterfelijke geliefde’ aansprak. Al bijna twee eeuwen speculeren de Beethovenkenners er over wie deze mysterieuze vrouw was. De voorbije jaren zijn er documenten opgedoken waaruit blijkt dat het Josephine von Brunsvik zou zijn geweest, een adellijke pianoleerlinge op wie Beethoven reeds vroeger verliefd was geworden, maar met wie hij – om uiteenlopende redenen – nooit is kunnen trouwen. Deze documenten bevatten echter niet alleen dwingend bewijsmateriaal voor de hypothese dat Josephine Beethovens ‘onsterfelijke geliefde’ was, maar ook een aantal markante en pikante details die ons beter doen begrijpen waarom Josephine én haar familie er alles aan hebben gedaan om deze aangrijpende liefdesgeschiedenis te verheimelijken…

Johann Nepomuk Wolfmayer/Verteller: Karel Vingerhoets

Carl Czerny/pianist Piet Kuijken

REISPERIODE 2010-2011:

Carl Czerny – Piet Kuijken spelen volgende muziekfragmenten van Beethoven:

Marcia Funèbre uit de Sonate in As (op. 26)

           Bagatelle in B (op. 119 nr. 11)

           Kleine étude in C uit Vorschule der Geläufigkeit (op. 849) [C. Czerny]

           Bagatelle in D (op. 119 nr. 3)

           Bagatelle in A (op. 119 nr. 10)

           Adagio cantabile uit de Sonate in c (op. 13), ‘Pathétique’

           Musik für eine Flötenuhr (WoO 33 nr. 3)

           Andante favori in F (WoO 57)

           Allegro ma non troppo uit de Sonate in f (op. 57), ‘Appassionata’ 

           Adagio sostenuto uit de Sonate in cis (op. 27 nr. 2), ‘Mondschein’        

           Moderato cantabile molto espressivo uit de Sonate in As (op. 110)

           Arietta uit de Sonate in c (op. 111)