Als dit ensemble zichzelf "Les P'tits Belges" noemt, dan is dat niet vanuit een chauvinistische reflex, maar om duidelijk te maken dat zij een school vertegenwoordigt die hoort bij de evolutie in de musette.

Koen De Cauter, een internationaal geprezen Brassens vertolker die grote ervaring heeft opgedaan bij grootmeesters van het Franse accordeon zoals Daniel Colin, Jean Corti en Jo Privat, sluit al levenslang aan bij de Noordelijke tak van de Manouche zigeuners.
Belangrijker dan de gitaar is zijn bekommernis voor de eigenheid van de muziek die hij speelt. Muziek is altijd ergens van, maar ergens is minder een aanduiding van plaats dan van mentaliteit. Gwen Creesens is een klassiek opgeleide accordeonist van de Belgische school van de "concertante accordeonisten " met grote passie voor zowel Balkanmuziek als de Tango van Astor Piazzolla. In 'Les P'tits Belges' kan hij zich echter volledig toeleggen op zijn eerste liefde, de valse-musette.

Begin jaren '90 richtte Koen De Cauter Les P'tits Belges op.
Sedertdien kwamen twee cd's uit, waarvan de eerste met accordeonist Rony Verbiest en de Franse zangeres Catherine Delasalle. Daniel Zanello, Waso De Cauter en Willy Seeuws vormden de ritmesectie.
De tweede cd was eerder een uitstap naar de 'populaire' muziek uit de jaren '30 tot '50 met Gwen Cresens en de Italiaanse zangeres Yolanda Cortesia, met een nieuwe ritmesectie bestaande uit Hendrik Braeckman, Dajo en Myrddin De Cauter.

Er wordt nu gewerkt aan een programma met een nieuwe ritmesectie en zangeres.