Dansen Drinken Betalen

er zijn allemaal                               

belangrijke mensen op het feest

ikzelf ben er geen van

maar de drank is gratis

en ik vul de ruimte evengoed

Een aantal prangende uren uit het leven van een jong meisje. Dat van huis is weggelopen. En probeert op te gaan in de nachtelijke verlokkingen van een niet nader genoemde stad. Verlaten winkelstraten, bloemenverkopers, nachtwinkels, dat bruine café waar ze die blauwe drankjes schenken. Het feest bij Gory, in het huis dat hij zonet betrok, in die opkomende buurt. En dan is er die jongen nog. Met dat donker leren vest. Die toen zo vriendelijk tegen haar was. Is er iets te doen vanavond?

Een stadsverhaal. Over onzichtbaar zijn. Of je op zijn minste zo voelen. In beelden, muziek en andere niet mis te verstane bewoordingen vervat door de fijne lieden van  Braakland/ZheBilding.

Adriaan Van Aken toont in zijn tekst een neus voor details en schijnbaar zinloze observaties. Ze spoelen af en aan, maar op het eind vind je jezelf terug in een zee van anonieme stadsmelancholie. Als puberportret zit Dansen Drinken Betalen er knal op, maar meer nog als evocatie van de algemeen menselijke stuurloosheid. Vooral omdat die hier toch zo koesterend werkt. Je zou willen dat het bleef duren, en dat is zeldzaam in theater. (Wouter Hillaert in De Morgen)

Bij momenten volstaat de melodica of een elektrisch snoer als klankbron. Soms laten de muzikanten het beest los met rockriffs. Alles bij elkaar wordt het een stadsroman, een roadmovie, een city-trip. Dansen drinken betalen is een kleurrijk stadsportret, appellerend aan alle zintuigen. (Geert Sels in De Standaard)

Tekst en regie: Adriaan Van Aken

Spel: Sara Vertongen

Muziek: Ephraïm Cielen, Rudy Trouvé, Youri Van Uffelen

Video: Yoohan Leyssens

REISPERIODE 2010-2011: 1 oktober tot 30 november 2010

Klik hier voor de foto in hoge resolutie